نوشته شده در  چهارشنبه یکم خرداد 1387ساعت 7:48 توسط حسن ظهرابی کهنکی

صحبتي با خدا و خلق خدا ديشب داشتم خودم را مرور ميكردم صفحه به صفحه دلم را ....روزهايم را .... همه جا ، جاي پاي خدا را ديدم ، هرجا كه گام برداشته بودم و خاطراتم نيز تلخ و شيرين ، زشت و زيبا .... بعضي از جاها جاي پايش را خالي ديدم ، و تنهايي خود را ديدم ، همانجاهايي بود كه غرور كنارم گام برداشته بود ، همانجائي بود كه حسد آتش به خرمنم زده بود، همانجايي بود بجاي حضرت دوست دل به دوست داده بودم و آنگاه شروع به صحبت با خدا كردم .... الها.... الها اين بنده ات با حكم ازل چگونه كنار بيايد؟ وقتي تهي است چگونه كوشش كند ؟ بي سرمايه ؟! بنده اي كه هيچ نيست ، چگونه خودش ميتواند از عهده امورش بر آيد؟ الها ؛ وقتي كرم و رحمت از تو است پس غم و شادي او نيز با خود تو است . وقتي شفقت و حكمت از تو است پس رام كردن نفس سركش بنده ات نيز با خود تو است . اينگونه بنده ات را از زنجير ذلت آزاد ميكني و به ريسمان الهيت وصل ميكني با رحمتت ؛ كرمت ؛ شفقتت ؛ حكمتت ؛مستوريت ؛ صمديت ؛ تدّبرت ...... آنگاه به بنده اي كه به جز تو كسي را ندارد ميگويي: وقتي تنها شدي و در جستجوي تكيه گاهي محكم هستي ؛برمن توكّل كن . پس از آن بنده ميگويد: خدايا هيچكس نميدونه توي دلم چي ميگذره ؟ گفتي : ان الله يحول بين المرؤ و قلبه ... ( خدا حائل است ميان انسان و قلبش ) خدايا غير از تو كسي را ندارم ؟ چة كنم ؟ گفتي : نحن اقرب اليه من حبل الوريد (ما از رگ گردن به تو نزديكتريم ) خدايا من خيلي گرفتارم مگر فراموشم كرده اي ؟ گفتي : فاذكروني اذكركم ..... ( مرا ياد كنيد تا ياد شما باشم ) ن.ت . همواره در همه امورت به خدا توكّل كن و به ياد خدا باش ، بدان كه خداوند هيچگاه تنهايت نميگذارد مادر دوستت دارم
نوشته شده در  یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 12:20 توسط حسن ظهرابی کهنکی

هميشه با تو :[حرف های دل] تقدیم به عشقم مادر: معناي زنده بودن من، با تو بودن است. نزديك، دور سيـر، گرسنه    رها، اسيـر دلتنگ، شاد آن لحظه‌اي كه بي تو سرآيد مرا، مبـاد!
نوشته شده در  جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 22:46 توسط حسن ظهرابی کهنکی

هر زنی زيباست :[حرف های دل]  پسركي از مادرش پرسيد : مادر چرا گريه مي كني؟ مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمي دانم عزيزم ، نمي دانم پسرك نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان هميشه گريه مي كند؟ او چه مي خواهد؟ پدرش تنها دليلي كه به ذهنش مي رسيد ، اين بود : همه ي زنها گريه مي كنند ، بي هيچ دليلي پسرك متعجب شد ولي هنوز از اينكه زنها خيلي راحت به گريه مي افتند، متعجب بود يكبار در خواب ديد كه دارد با خدا صحبت مي كند ، از خدا پرسيد: خدايا چرا زنها اين همه گريه مي كنند؟ خدا جواب داد : من زن را به شكل ويژه اي آفريده ام . به شانه هاي او قدرتي داده ام تا بتواند سنگيني زمين را تحمل كند به بدنش قدرتي داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل كند ، به دستانش قدرتي داده ام كه حتي اگر تمام كسانش دست از كار بكشند ، او به كار ادامه دهد به او احساسي داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد ، حتي اگر او را هزاران بار اذيت كنند به او قلبي داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهاي او بگذرد و همواره در كنار او باشد و به او اشكي داده ام تا هرهنگام كه خواست ، فرو بريزد . اين اشك را منحصرا براي او خلق كرده ام تا هرگاه نياز داشت بتواند از آن استفاده كند زيبايي يك زن در لباسش ، مو ها ، يا اندامش نيست . زيبايي زن را بايد در چشمانش جست و جو كرد زيرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست :[حرف های دل] عشق آن است كه هر چه بيشتر ارزاني داري ، سرشارتر شود و هر گاه آنرا در مشت گيري آسانتر از كفت رود ... پروازش ده تا كه پايدار بماند تقديم به عشقم مادر:[حرف های دل] می خواهم از تو بنویسم برای تو که در تمام لحظاتم وجود داری. خنده هایم برای توست. با تو بودن مرا شاد می کند وبی تو بودن مرا گریان. تو با من هستی در حالی که در کنارم نیستی. تو با منی چون در قلب منی قلبم را با دنیا عوض نمی کنم چون تو در آنی و من تنها تو را دوست دارم که سبزی مانند بهار استواری مانند کوه لطیفی مانند گل و روانی همچون دریا. سال نو بر همه ی مادران  مبارک :[حرف های دل]                           سلام.سال نو پیشاپیش مبارک.سال خوبی داشته باشید. واسه منو عشقم هم دعا کنید.               آرزو دارم دلت مثل بهار پر شود از لـحظه هاي ماندگار زندگيْت خالي از اندوه و غـم لـحظه هاي شادماني بي شمار خانهً قلبت پر از گلهاي ياس نغمه خوان خانهً قلبت هزار باغ احساست پر از گلهاي ناز همچو يك قالي پر از نقش و نگار روزهايت هر يكي بهتر ز قبل خوش بـوَِد بر كام تو اين روزگار هـمچو شمعي باشي و هـمراه گل من بگردم دور تو پروانه وار
نوشته شده در  جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 22:35 توسط حسن ظهرابی کهنکی

نوشته شده در  چهارشنبه سوم بهمن 1386ساعت 9:30 توسط حسن ظهرابی کهنکی

نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 12:31 توسط حسن ظهرابی کهنکی

شبی پسری کوچک نزد مادرش رفت که در آشپزخانه غذا درست می کرد و کاغذی به او داد. مادرش دستش را با پیشبند خشک کرد و آن کاغذ را به شرح زیر خواند: بابت زدن چمن 5 دلار بابت تمیز کردن اتاقم در این هفته 1 دلار بابت خرید کردن برای شما 50 سنت بابت مواظبت از برادر کوچکم 25 سنت بابت بیرون بردن سطل زباله 1 دلار بابت دریافت گواهینامه قبولی 5 دلار بابت نظافت حیاط 2 دلار جمع بدهکاری 75/14 دلار مادرش به او که منتظر ایستاده بود نگاه می کرد و افکاری از ذهنش می گذشت. او مداد را برداشت و پشت آن کاغذ این عبارت را نوشت: بابت نه ماهی که تو را حامله بودم و در درونم رشد می کردی، حساب نمی کنم، مجانی. بابت تمام شبهایی که بیدار نشستم و از تو پرستاری کردم و برایت دعا کردم، حساب نمی کنم، مجانی. بابت تمام زحمات و اشکهایی که در این سالها باعث شان تو بودی، حساب نمی کنم، مجانی. بابت تمام شبهایی که با ترس گذراندم و نگرانی هایی که می دانم در پیش دارم، حساب نمی کنم، مجانی. بابت اسباب بازیها و غذاها و لباسهایی که برایت خریدم و حتی پاک کردن بینی ات، حساب نمی کنم پسرم، مجانی. و وقتی تمام اینها را با هم جمع کنی، کل هزینه عشق واقعی را حساب نمی کنم، مجانی. وقتی پسرک خواندن آنچه را مادرش نوشته بود تمام کرد، چشمهایش پر از اشک شده بود. در چشمان مادرش نگاه کرد و گفت: «مادر، خیلی دوستت دارم» سپس مداد را برداشت و با حروف درشت نوشت: «تمام و کمال پرداخت شد».
نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 12:27 توسط حسن ظهرابی کهنکی